მიუხედავად იმისა, რომ აქ სრული სიწყნარეა, ზუსტად ამდენი ადამიანი შემოდის ყოველდღე ჩემს ბლოგზე იმის შესამოწმებლად, რამე ახალი ხომ არ დამიწერია.
ზოგი სერჩით ხვდება, ზოგი გამიზნულად, ზოგი შემთხვევით.
მე კიდევ აგერ უკვე მეოთხე თვე იწურება, რაც ხმა არ ამომიღია.
რატომ? საინტერესო არაფერი ხდება, რისი მოყოლაც მომინდებოდა? როგორ არა, მაგალითად შემეძლო დიდი აღფრთოვანებით მომეყოლა სტამბულის თრიფის შესახებ და რაც მთავარია იმის შესახებ რომ ბოლოსდაბოლოს Archive-ს კონცერტზე ვიყავი.
ოცნების ასრულებას ვერ დავარქმევ, რადგან არ ვიცი რას ნიშნავს ოცნება, არ მაქვს ოცნებები, როგორც ასეთნი. ბავშვობის ძველ ჩანაწერებში ბევრჯერ წამიკითხავს საკუთარი დასკვნა იმის შესახებ, როგორ მირჩევნია ფიქრი ოცნებას. არ ვიცი ალბათ ბევრმა ცნობილმა გენიოსმა უკვე თქვა ამის შესახებ რამე, მაგრამ ფაქტია ბავშვობაში ნაკლებად ვიცნობდი ცნობილ გენიოსებს, არც ახლა ვწყალობ მათ ფრთიან გამონათქვამებს დიდად.
მიყვარხარ, მაგრამ შენი ფასადური დემოკრატიის დედას შევეცი.
მიყვარხარ, მაგრამ შენი ყველა ბელადი მოვტყან ა-დან ჰოე-მდე.
მიყვარხარ, მაგრამ მოგიტყან ინტელექტუალური ელიტა, კუანა ინტელიგენცია და პროფესორი ტაქსისტები.
მიყვარხარ, მაგრამ შენი კუკარაჩა დედას შევეცი.
მიყვარხარ, მაგრამ მოგიტყან მოყვარედ გამოდგომის მიზნით მტრად გაზრდილი შვილები.
მიყვარხარ, მაგრამ შენი ერთი კაცის ირგვლივ მობზრიალე “წიატრალური” სამყაროს დედას შევეცი.
მიყვარხარ, მაგრამ მოგიტყან პატრიოტთა ბანაკები, სპორტის და ახალგაზრდობის სამინისტრო, და სახალხო დამცველის აპარატი.
მიყვარხარ, მაგრამ შენი ყოველ ნაბიჯზე ეკლესიების შენებით შენარჩუნებული ერის სიწმინდის დედას შევეცი.
მიყვარხარ, მაგრამ მოგიტყან ლიბერალური დემოკრატია.
მიყვარხარ, მაგრამ შენი ყველა მყაყე ტრადიციის და ყველა განსხვავებული სასმისის დედას შევეცი, სათითაოდ.
მიყვარხარ, მაგრამ მოგიტყან დარეგულირებული ბაზარი და ჩეკების გათამაშება.
მიყვარხარ, მაგრამ მოგიტყან like კონკურსები და like-ების დატოლებები.
მიყვარხარ, მაგრამ მოგიტყან სნობიზმი, შოვინიზმი, ნეპოტიზმი, პიზდეცინტელექტუალიზმი, ყველანაირიზმი, მათ შორის შუაშიზმი.
მიყვარხარ, მაგრამ შენს ყაწიმებს, მანდილს, შიბაქს, მიხოს და მაროს, ჭიჭიკიას და ბიჭიკიას შევეცი.
მიყვარხარ, მაგრამ მოგიტყან ნატოსკენ და ევროკავშირისკენ სწრაფვა იმერული ქხაჩაფურის და მოქხევური ქხინკლის გავლით.
მიყვარხარ, მაგრამ მოგიტყან გაჩეხილი კიკვიძის ბაღი, წართმეული გუდიაშვილის სკვერი, ნახმარი პრეზერვატივის და ნაგვის პარკის ფანჯრიდან, ხოლო სიგარეტის ბიჩოკის მანქანიდან სროლის ტრადიცია.
მიყვარხარ, მაგრამ მოგიტყან ანბანის კოშკი, ჭაჭა თაუერი და ლაზიკა.
მიყვარხარ, მაგრამ შენი “რაც მაგრები ვართ ქართველები ვართ” ფრაზას შევეცი.
მიყვარხარ, მაგრამ შენს ძაალяნ პატივსაცემ ათასწლოვან კულტურას და ბნელ 90-იანებს შევეცი.
მიყვარხარ, მაგრამ მოგიტყან გულზე მჯიღის ცემა წითელი ხიდის გავლით.
მიყვარხარ, მაგრამ მოგიტყან წართმეული ეროვნება, გარყვნილი და დაღუპული თაობა, დევნილი რელიგია, ოდითგანვე ტოლერანტობა, მიტინგები, დაჩოქებები, ეკა ბესელიას მიერ დაცული ადამიანის უფლებები, ბაჩო ახალაიას მიერ დამარცხებული კრიმინალური სამყარო, მიხეილ სააკაშვილის დროს ვანო მერაბიშვილის და ბიძინა ივანიშვილის დროს ირაკლი ღარიბაშვილის პოლიცია, ერთიანი ეროვნული გამოცდები და ბოლონიის პროცესი, თეა გოგოტიშვილის ფსიქოლოგობა, მამა იობის ქადაგებები, ჩაბნელებული პრეზიდენტის სასახლე და განათებული საახალწლო ქუჩები, რუსული ფილმების ფესტივალი, გამარდჟობა გენაცვალე და კაკაია ოსენ ვლაგერიახ.
და ბოლოს, ყველა “მიყვარხარ”-ის მერე ყველა “მაგრამ”-ის დედასაც შევეცი.
გაპრავება: ერთ ქუჩაზე დგას ძმაო, მეჩეთი, სინაგოგა და ეკლესია და მარტო თბილისშია ძმაო შიიტები და სუნიტები ერთად რომ ლოცულობენ.
სინამდვილეში: “სომეხი” – სალანძღავი სიტყვაა, განსახვავებული ორიენტაციის ადამიანს დედის ყველაფერს ვაგინებთ, ვცემთ და ავადმყოფებს ვეძახით, “ზანგები ველურები არიან”. ემზარ ჯგერენაიას თუ დავეყრდნობით – მაშინ როცა მეჩეთი, სინაგოგა და ეკლესია ერთად იგებოდა, საქართველოში მონარქია იყო, ყველას მონარქია და საერთოდ არ გვქონდა ნაციონალური სახელმწიფო, ამიტომ არ ვიცით გვქონდა თუ არა ტოლერანტობა.
2. ქართველები ყველაზე ვაჟკაცი ერი ვართ!
გაპრავება: დიდგორის ომი მოვიგეთ 600 000 ათასი იყო მტერი, 56 000 ვიყავით ჩვენ.
სინამდვილეში: 2008 წლის აგვისტოს წითელი ხიდის მისადგომებში ჩვენი სიმრავლე, 2008 წლის შემდეგ კი “ერთმორწმუნე რუსეთი მაინც, მიუხედავად ყველაფრისა!”
3. ქართველები ყველაზე სტუმართმოყვარე ერი ვართ.
გაპრავება: ქართლის დედის ძეგლი, ერთ ხელში ხმალი მტრისთვის, მეორეში ღვინო სტუმრისთვის. “სტუმარი ღვთისააო”.
სინამდვილეში: ჩვენ უბრალოდ იმით ვართ ბედნიერები, რაოდენ გავაძღობთ სტუმარს ჩვენი საამაყო ხაჭაპურით და ჩავხეთქავთ სასმელში, ჩვენი საამაყო სადღეგრძელოების თანხლებით.
აღსანიშნავია ვაჭრობის და მომსახურების სფეროში მომუშავე ადამიანების ქცევა ტურისტის დანახვაზე, ჩვენ ვფიქრობთ, რომ ნებისმიერ უცხოელს ჩვენზე სამჯერ მეტი ფული აქვს, ამიტომ ნებისმიერ რამეში სამჯერ მეტი რომ გადაიხადოს “არა უჭირს რა”.
4. ქართველები ყველაზე ლამაზი ერი ვართ.
გაპრავება: მოგზაურები, რომლებიც ჩვენს ქვეყანაზე წერდნენ.
სინამდვილეში: ქართულ ენაში არსებობს სიტყვათა შეთანხმება “უცხო გარეგნობა”, რომელსაც ხშირად ვიყენებთ ხოლმე სილამაზის აღსანიშნად. ფრაზა “ამ გოგონას შეხედეთ რა ლამაზია, ნამდვილი ქართული გარეგნობა აქვს!” მე პირადად არასოდეს გამიგია.
იმ სილამაზისგან, რომელზეც ჩვენზე წერდნენ, სავარაუდოდ არაფერია დარჩენილი. მაგალითად მის მსოფლიოც კი არ მოგვიგია არც ერთხელ, და ერთადერთხელ, 2003 წელს ოცეულში სიმაღლის გამო გავედით, და იმ გოგოსაც ცხენს ვეძახით დღემდე.
5. ქართველები ყველაზე ჭკვიანი ერი ვართ და არავისგან არაფერი არ გვესწავლება.
გაპრავება: შოთა, ილია, აკაკი, ვაჟა და გალაკტიონი..
სინამდვილეში: აგერ უკვე ორი საუკუნეა იგივე პრობლემები გვაქვს, რაზეც პირში ჯერ კიდევ ილია გვძრახავდა.
6. ქართველებს გვაქვს ბევრი კარგი ტრადიცია, მაგალითად სუფრის კულტურა.
გაპრავება: ნებისმიერ ქართველ კაცს ჰკითხეთ.
მსხვრევა: არამარტო ქართული არამედ ყველანაირი სუფრის აკადემია იყო იმ ეპოქაში, როდესაც ადამიანებს არ ჰქონდათ დისტანციური კომუნიკაციის საშუალება, ან არ იცოდნენ წერა–კითხვა. ამ დროს სუფრაზე სხვადასხვა ინფორმაცია იყრიდა თავს, დაახლოებით ისეთი სისტემით როგორიც იყო საფიხვნოები, სოფლის ბირჟები და ახლა უკვე Facebook–ი. ხოლო ახლა ქართული სუფრა მატრაკვეცობის ზეიმია, სადაც კარგი მსმელი, მაგრამ დაბალი IQ–ს მქონე ტიპები თამადობენ, დაზეპირებული რიგითობით ამბობენ სადღეგრძელოებს, მოაყოლებენ მდარე ლექსებს და ამბებს და საბოლოოდ ახალს და საინტერესოს ვერაფერს ამბობენ. ხოლო რაოდენ ტრაკშია ქართული სუფრა დღეს, შეგვიძლია განვსაზღვროთ იმ მაჩვენებლით თუ რას ამბობს აკაკი წერეთელი XIX საუკუნეში, პოემა “თორნიკე ერისთავში”:
მეფე ხალხს და ხალხი მეფეს
სიამესა გულს მოჰფენდენ.
მთვრალობა და “სადღეგრძელო”
სათვითოო არ იცოდენ;
ჩვენი ლხინი რომ ენახათ,
სირცხვილითაც დაიწვოდენ.
ჰოდა, თუ აკაკი ამას ამბობს, წარმოვიდგინოთ გივი სიხარულიძის ეპოქაში Continue Reading »
ამ სათაურით ფეისბუქ გამოკითხვა ბლოგის ფეიჯით დაახლოებით 8
თვისწინ გავაკეთე, და ამ პერიოდში 34 ათასამდე ხმის მოგროვება შეძლო. შედეგებით მეც ძალიან გავერთე და ალბათ ყველა ის ადამიანი, ვისაც პასუხების ჩაკითხვის დროს ერთხელ მაინც აღმოხდა გაოცების შეძახილი – “მეგონა ასე მარტო მე ვიყავი!”
ხმების მიხედვით პირველი ათი პასუხი შეკითხვაზე – ბავშვობაში მე მაინტერესებდა:
მართლა დამიელმდებოდა თუ არა თვალები, თავში რომ ჩამარტყამდნენ თვალებდაელმებულს – 2,417 ხმა
რამდენი ვარსკვლავი იყო სულ (არ შეიძლებოდა დათვლაო მეუბნებოდნენ) – 2,226 ხმა
რატომ იყო აუცილებელი შუადღეს დაძინება (ვერავინ გამაგებინა და ვერ დამაძინა) – 1,816 ხმა
ამას რომ დავშლი, მერე ავაწყობ? – 1,460 ხმა
სად მიდიოდა მატარებელი “ბოლო გაჩერების” მერე – 1,231 ხმა
როგორ ჩნდებოდნენ ტელევიზორში ადამიანები – 1,231 ხმა
რა გარანტია მქონდა, რომ ვისაც დავიფიცებდი მოკვდებოდა – 1,221 ხმა
მართლა თუ დამეკრობოდა კევი კუჭზე, ამიტომ ვყლაპავდი – 1,202 ხმა
ცოცხლდებოდნენ თუ არა ღამე თოჯინები – 1,169 ხმა
რა იმალებოდა ჩემი საწოლის ქვეშ – 1,147
ეს კი ჩემი ფავორიტი პასუხების ათეული შეკითხვაზე - ბავშვობაში მე მაინტერესებდა:
შევძლებდი თუ არა კარადიდან პირდაპირ საწოლზე დახტომას – 906 ხმა
რა იყო მეცხრე ბლოკი – 589 ხმა
ცოლ-ქმარი იყვნენ თუ არა კურიერის წამყვანები – 482 ხმა
რატომ იყო აუცილებელი ჭამა, როცა არ გშიოდა – 465 ხმა
ჩვენთან რომ დღე იყო, ამერიკაში ღამე რატომ იყო – 428 ხმა
მეგონა, რომ ყველა ქართულად ფიქრობდა, უბრალოდ სხვა ენაზე ლაპარაკობდნენ – 394 ხმა
ამოდიოდა თუ არა სინათლე საფლავებიდან ღამით – 331 ხმა
მე რომ ცხრაზე მაძინებდნენ თვითონ რომელზე იძინებდნენ – 325 ხმა
მართლა ჰქონდა თუ არა ჩემს დამრიგებელს კეფაზეც თვალები – 123 ხმა
