______________________________________________________________________

• მოუთმენლობა – როცა ფეისბუქზე მესიჯის ნოტიფიკაცია ინთება, და სანამ ნახავ ვისგან არის, მანამდე შენი ყველა უჯრედი გაურკვეველი მიმართულებით აგზავნის თხოვნების კასკადს “ნეტა ის იყოს”.
• იმედგაცრუება – როცა გეზიზღება ყველა ადამიანი, რომელიც შენს ნოტიფიკაციებში ინთება და “ის” არ არის.
• პეპლები – როცა არ ელოდები და უცებ ჩატში გიხტება და სანამ წაიკითხავ რას გწერს, მანამდე მიკროინფარქტი გაქვს. სიხარულის რასაკვირველია.
• ნერვიულობა – როცა ძალიან ბევრს ფიქრობ რა უპასუხო ჩვეულებრივ კითხვაზე.
• ირიბად ლაპარაკი – როცა ბლოგზე ყველა პოსტს მისთვის წერ.
• მოწყენილობა – როცა არ ჩანს და ძველ მესიჯებს ათვალიერებ.
• დაკვირვება – როცა გაინტერესებს როგორ განვითარდით და ძველ მესიჯებს ათვალიერებ.
• გაკვირვება – როცა ძველი მესიჯების კითხვისას აღმოაჩენ, რომ საწყის ეტაპზე უფრო დაუკვირვებელი, მხიარული და Cool იყავი.
• გამოძიება – როცა აჭერ See Friendship-ს, “ის” და შენ. “ის” და “ის”, “ის” და “ეს ძუკნა”.
• ვარსკვლავები თვალებში – უკვე ძალიან ბევრჯერ რომ დაათვალიერე მისი ყველა ალბომი ფეისბუქზე, და ყველა სურათში მოგწონს.

• გაბუტვა – როცა იმ ფოტოს იყენებ პროფილის სურათად, რომელზეც იცი, რომ არ მოსწონხარ.
• საკუთრების განცდა – როცა ეჭვიანობ ყველაზე, ვინც ვოლზე უწერს “როგორ მომენატრეეეეეე :* :* <3″. მთელი დღე ფუჭდება, თუ ამ ვოლპოსტს შენი ობიექტი ალაიქებს.
• დამოკიდებულობა – როცა ყველა შენს სტატუსს “მისი თვალით” უყურებ, და ცდილობ მიხვდე – მიხვდება თუ არა.
• ტყუილი – როცა ზოგჯერ არ გესმის მისი ხუმრობები, მაგრამ მაინც იღიმები.
• მხარდაჭერა – როცა კამათში შეიძლება არ ჩაერთოს, მაგრამ შენს არგუმენტს გილაიქებს, და მიწას მყარად გრძნობ ფეხქვეშ.
• ხაფანგი – როცა ონლაინ ინთება, და “შემთხვევით” მის საყვარელ სიმღერას აშეარებ.

და ბოლოს:

არეულობა – როცა გინდა მოეფერო და ამის გამო ებუტები, როცა გინდა თბილი იყო და ამის გამო ეჩხუბები, როცა გინდა ჩაეხუტო, და სიგარეტს უკიდებ, როცა გინდა გაუღიმო, და სხვა მხარეს იხედები, როცა გენატრება და არ წერ, როცა გირეკავს და ვერ პასუხობ, როცა ლაპარაკი გინდა და ღიღინს იწყებ, როცა უნდა შეხვდე და ვერ ფიქრობ რა ჩაიცვა, როცა გინდა ჩაისუნთქო და თვალებს ხუჭავ, როცა მოწყენილ სახეს უმალავ და გინდა დაინახოს, როცა თბილ ხელებს ფრთხილად ეფერები, როცა არ გყოფნის და ამის გამო უბღვერ, როცა ყოველ ჯერზე ფიქრობ, რომ უკეთესიც შეიძლებოდა ყოფილიყავი, როცა გეშინია – არ მიხვდეს.

როცა გეშინია, რომ შეიძლება მართლა ვერ მიხვდეს.

“- მე ჯერ ხალხის რეაქციას შევხედავ, რომ საკუთარი ბლოგის ფორმატში ჩავჯდე” – მეთქი, ვუპასუხე ზ.ა. ჟურნალისტს, და მე მგონი ეს დროც მოვიდა, “ასეთი ხალხის” და “ისეთი ხალხის”, რეაქციისშემდგომი პოსტის დაწერისა.

მანქიერი ბლოგი გაფრთხილებთ, ქვემოწარმოთქმული პოსტის კითხვისას, აუცილებელია საღი აზრის თან ქონა. წინააღმდეგ შემთხვევაში, თქვენ მიერ წაკითხული ყოველი წინადადება, უარყოფითად იმოქმედებს თქვენივე ნერვული სისტემის წინააღმდეგ.

უკვე ყველგან დაწერილ ზოგად პასაჟს “თქვენ შ*გ ხომ არ გაქვთ, უბრალოდ ჩავედით, ველაპარაკეთ, კითხვები დავუსვით, პასუხები მივიღეთ და ჩამოვედით”-ს რომ თავი დავანებოთ, და კონკრეტულ კითხვებს თუ ბრალდებებს მივყვე, მე მგონი უფრო საინტერესო პოსტი გამომივა.

1. “დამოუკიდებელი ბლოგერები მინისტრებთან შეხვედრებზე “რაპონჩი” დადიან?”

პასუხების ვარიანტები:

a) დამოუკიდებელი ბლოგერები თუ არიან, სადაც, ვისთანაც, რამდენჯერაც, როდის და როგორც უნდა ისე ივლიან.

b) დამოუკიდებელი ბლოგერები მინისტრთან შეხვედრის მერე დამოუკიდებელი ბლოგერების სტატუსს დაკარგავენ?

c) მოვითხოვ მკაცრად გაწერილ სახელ/გვარ/თანამდებობრივ/საზოგადოებრივ სტატუსებს იმ ადამიანებისას, ვისთანაც ბლოგერების შეხვედრა დაშვებულია, ან აკრძალული.

2. “სამინისტრომ საკუთარი პიარისთვის გამოგიყენათ”

პასუხების ვარიანტები:

a) აბა პიარი?

b) აა, პოსტებს რომ ვწერთ სამინისტრო პიარდება? იმიტომ ხომ არა, რომ ჯერ თქვენ დაწერეთ ათასი პოსტი, ვაი და ვიში ამ თემაზე და ჩვენ “იქნამყოფიდამოსყიდული” ბლოგერები გპასუხობთ?

c) დიახ, ვაპიარებთ სამინისტროს. აი.

3. “იქ ჩავიდნენ და ჩამოვიდნენ კმაყოფილები, აი რა კარგი მინისტრი ყოფილა, თურმე ესეც ადამიანიაო.”

პასუხების ვარიანტები:

a) დიახ, ჩავედით, ვნახეთ, რომ გოგაც (გაგიკვირდებათ და სახელიც ჰქონია) ადამიანია, ტუალეტში გავიდა თუ არა, ზუსტად არ მახსოვს, მაგრამ ფაქტია სუნთქავდა, ლაპარაკობდა და ერთი-ორჯერ თვალი მოვკარი, რომ ხუმრობდა და იცინოდა კიდეც.

b) დავუშვათ სამინისტროში ან მის გარეთ მომუშავე რომელიმე ჭკვიანმა პირმა გადაწყვიტა დაემტკიცებინა, რომ გოგაც ადამიანია და ეს ამჯერად დაემტკიცებინა რამდენიმე ბლოგერისთვის. მერე? მოგვატყუეს? რობოტი შემოგვასაღეს ადამიანად?

c) საკუთარი თვალით დავინახე მინისტრი როგორ ჭამდა. მგონი მართლა ადამიანია.

4. “რაზე ილაპარაკეს იქ და რა განიხილეს არ ვიცით, მაგრამ მაინც ცუდი იყო ეს შეხვედრა.”

პასუხების ვარიანტები:

a) რომელიმეს, ვისაც გაინტერესებდათ რაზე ვლაპარაკობდით შეხვედრისას, გაგიჩნდათ შეკითხვა, რაზე ვლაპარაკობდით შეხვედრისას, და არ გიპასუხეთ?

b) იხილეთ პასუხის a) ვარიანტი.

c) ვაფასებ სკეპტიციზმს, გამოხატულს “არ მინახავს და არ ვიცი როგორი იყო” სახით. რაც შეეხება აზრს “არ მინახავს, ესე იგი ცუდია”, დაახლოებით იგივე მგონია რაც “დედამიწა დგას სამ სპილოზე” ან “პინკ ფლოიდის მერე მუსიკა არ დაწერილა”. ანუ პირდაპირ რომ ვთქვა, ყლეობა, მეგობრებო.

5. “მაგას ბლოგერები ვინ ჰგონია?”

პასუხების ვარიანტები:

a) 

b) “პირველად როდესაც გოგამ შემოაბიჯა ჩემს სახლში გაოგნებული ვიყავი. დამპირდა ყველაფერი კარგად იქნებაო. ოღონდ 1 დღით კომპიუტერს უნდა შეეშვაო და კომფორტს შეგიქმნითო მარშუტკაშიო. შეგიძლია ლეპტოპი წამოიღო და მაგთიფიქსს კეთილი მწყემსი გათხოვებსო. დაძაბულობის მოსახსნელად რამდენიმე ბოთლი კონიაკი გვიყიდა, გზაში დაგვათრო და დანარჩენი ბუნდოვნად მახსოვს….” (c) სიყვარულოვნა.

უფრო სერიოზული პოსტები იხილეთ აი აქ, და კიდევ ყველა იმ ლინკზე, რომელსაც გუგლი “ბლოგერები გოგა ხაჩიძე”-ზე ამოგიგდებთ.

ერთი, ორი, სამი!

აბა, გავიქეცით..

- ვიწყებ ესე იგი. აქ საიდან მოხვდი?

- კარიდან შემოვედი.

- ძალიან სასაცილოა.

- შენ თვითონ გამიღე, არ გახსოვს?

- ცოტა მეტ სერიოზულობაზე რას იტყოდი?

- თავს შევიკავებდი კომენტარისგან.

- ასე შორს ვერ წავალთ..

- ახლოს იყოს.

- შენ რას აპირებ?

- არ დამიგეგმავს წინასწარ.

- მატყუებ.

- არადა მე მგონი პირველი სიმართლეა, რაც გითხარი.

- მართლა?

- არა, კარიდან შემოსვლაც სიმართლე იყო.

- გეყოფა! მე ძალიან ვნერვიულობ.

- და შენ როგორ ფიქრობ, მე რომელი ორგანოებით გამოვცემ თითების ტკაცუნის ხმას?

- შეგიძლია ერთი წამით მაინც იყო სერიოზული?

- არა.

- გადასარევია, ესე იგი მე უნდა ვიზრუნო ყველაფრის დალაგებაზე.

- ეგრე გამოდის.

- არ შეიძლება მთელი პასუხისმგებლობის ჩემზე აკიდება.

- ბოდიში, გენდერული თანასწორობის მომხრე არ ვარ.

- რა შუაშია..

- არც არაფერში ალბათ, უბრალოდ აღნიშვნა მინდოდა.

- ოოჰ..

გაბრაზებული მიყურებს. ვიღიმები.

- კარგი რა, ნუ ბრაზდები.

- ჰო, შენ განსაკუთრებით მიწყობ ხელს.

ისიც იღიმება.

აი ახლა ავდგები და ჩავეხუტები. არა, ავდგები და ვაკოცებ, აი ესე პირდაპირ და უცერემონიოდ, მერე გავჩერდები და რეაქციას შევამოწმებ. ჩახუტება სჯობს თუ კოცნა? ჰა, ადექი ეხლა თუ დგები! არა, იყოს ჯერ. ცოტა ხანში ვიზამ.

- მოდი, დავიწყოთ სულ თავიდან.

- მარტის ერთ, სავარაუდოდ წვიმიან საღამოს ჩემი მშობლები ოთახში განმარტოვდნენ და თავგამოდებით შეუდგნენ საქმეს, რომლის შედეგიც 9 თვეში ვიყავი მე..

- რა გჭირს!

- არაფერი, ვცდილობ გაგამხიარულო.

- არ მინდა გამხიარულება, ისედაც მხიარულად ვარ.

- მაშინ მითხარი, რატომ დაეწვა ჰიპსტერს ხელები?

- რაა?

- wrong! სწორი პასუხია: იმიტომ, რომ ნათურის გამოცვლა მანამდე დაიწყო, before it was cool.

- რა ენაზე ლაპარაკობ?

- ქართულ-ინგლისურზე.

- ეგ არ მიკითხავს.

- ვიცი.

- არ შეიძლება უფრო მარტივად გავარკვიოთ რაღაცები?

- კარგი, გისმენ, კონკრეტული კითხვები გამოუშვი, კონკრეტულ პასუხებს მიიღებ საშუალოდ სამ წამში.

ჩუმდება და წარბებს იჭმუხნის, მერე იღიმება, მერე ისევ იჭმუხნება და ისევ იღიმება. აი ახლა მართლა ჩავეხუტები. დაეტიე გოგო ადგილზე! უბრალოდ ჩახუტება. არა-მეთქი. იჯექი სადაც ზიხარ, სიგარეტი მოწიე, ჩაი დალიე, რამით გაირთე თავი, ოღონდ არ გაინძრე ადგილიდან. ოოჰ, რანაირი ხარ.

- ბედნიერებისთვის რა გჭირდება?

- ადამიანი, რომელთანაც თავს ვიგრძნობ საკუთარ თავთან ყველაზე ახლოს, და თან ორივენი კომფორტულად ვიქნებით. ორწამნახევარი. ვუალა!

- ეგოისტური განაცხადია..

- oh, hello there.

- თუმცა აქვს არსებობის უფლება.

- კიდევ ერთხელ მოგესალმებით პატივცემულო პუბლიკავ..

- გეყოფა მაიმუნობა.

- არ ვმაიმუნობ, ვმანქობ.

განმგმირავ მზერას მტყორცნის. ვსო, ვდგები და მივდივარ. მალე, სანამ აზრზე მოსვლას მოასწრებს, არ ეგონოს, რომ ვეხუტები ან ვკოცნი, თორემ მერე გაუტყდება. ვიხრები და კისერთან ღრმად ვსუნთქავ. ბევრჯერ, პატარა ლეკვივით. მერე ცხვირს ვადებ. ხელებს მთელი ძალით მხვევს და მეხუტება. ნეკნებია მანდ, ფრთხილად! ერთ წამში ვეშვები მთელი ტანით და მის სურნელში ცურვას ვიწყებ. რა კარგია, ეგრე მოუსვი ეგრე, მარცხნივ, ახლა მარჯვნივ, ამოისუნთქე, ჩაისუნთქე..

- რა კარგი ხარ.

- ისე რა.

“რა სიგიჟეა” – მიტრიალებს თავში უკვე მერამდენედ, მაგრამ ამ სიტუაციისთვის ძალიან ბანალური ფრაზაა და ენის წვერიდან ვყლაპავ.

რამეუნდავთქვა. რამეუნდავთქვა. არ შეიძლება ახლა ეს ძაფი გაწყდეს. თავში არაფერი ჭკვიანური არ მომდის. მაინცდამაინც ახლა? კარგი რა!

- აწიე თავი, გაიგუდები.

- მადლობა სენიორ მაშველო, 10 წამიც და ვერ გადამარჩენდით.

- სხვა დროს ცოტა ფრთხილად იყავით, მის.

- რატომ, ჩემზე ნერვიულობთ?

- არა მის, შვებულებაში გავდივარ.

ეჭვისთვალით ავხედე და გაგვეცინა. მოსულხარ ხასიათზე. ნუ ნერვიულობ ამდენს, აი ნახავ, ყველაფერი გადასარევად იქნება. მე საიდან ვიცი? არსაიდან, უბრალოდ ვგრძნობ.

- გიენა, აქ ხარ?

- აქ ვარ.

- დავიწყოთ?

- დავიწყოთ.

ერთი, ორი, სამი!

აბა, გავიქეცით..

- რამე მითხარით?

- ჰა?

- რამე მითხარით?

- არა შვილო. არ ჩაგეძინოს-მეთქი.

- არ ჩამეძინება.

მეგონა თვალები გახელილი მქონდა, როგორც ჩანს არ მქონია. ნაუშნიკს ისევ ვიკეთებ. ცალ ყურში მუსიკის სმენა იმაზე ცუდია, ვიდრე არცერთში. “you’re going into the bushes, შედიხარ ტყეში-ი, stand by the river, რომელიც მდინარეს ჰგა-ავს, you’re having fun, ვიღაცის სახლში” მღერის ზურა ჯავახია, ან ბასკი, ან ქარჩხა, ან სამივე ერთად. 

ვარკეთილში თოვს. სარკეზე სათამაშო დათუნია ჰკიდია. რაღაც მომენტში მეჩვენება, რომ ეს სათამაშო დათუნია კი არა ადამიანია, რომელსაც ჩემი ტაქსი დაეჯახება წამის მეასედში. არა, უბრალოდ უძილობისგან დილის აგონია მაქვს, ვარწმუნებ საკუთარ თავს, და ვცდილობ თვალები არ დამეხუჭოს, აი ისევ გავიტანეთ ერთი ცალი ქუჩაზე მორბენალი კაცი. დათუნიაა მეთქი!

მარჯვნივ, მარცხნივ, მარჯვნივ, მარჯვნივ, მარჯვნივ. აქ ჩამოვალ, მადლობა, კეთილი მგზავრობა. ლიფტი, კარი, გასაღები, ოთახი, საწოლი. არა, ჯერ ლეპტოპი. რა ხდებოდა ფეისბუქში, სანამ მე was having fun ვიღაცის სახლში? არც არაფერი. ტაბულა არტის ჯგუფში მომავალი ნომრის ლიტერატურის განყოფილებაში დასაბეჭდი მოთხრობა დევს. დილის რვის ნახევარია, გარეთ ჯერ კიდევ ბნელა, საწოლზე პალტოთი ვზივარ და მოთხრობას ვკითხულობ. ვერ ვხვდები ავტორი უფრო არ მომწონს თუ მოთხრობა? მერე უბრალოდ დროის ის მონაკვეთი იმარჯვებს, როცა შეუძლებელია რამე მოგწონდეს. დილის რვა საათია, ჯიუტად არ თენდება. მობილურს ვიღებ და მაღვიძარას ვაყენებ, 15:00 (ზრდილობის გამო), 16:00 (რა იცი რა ხდება), 17:00 (ხუთზე გავიღვიძებ).

ხუთი საათისთვის მეღვიძება, ოთახში გამათბობელია ჩართული. სასწრაფოდ ვხტები საწოლიდან და ვრთავ. ორ წამში ვხვდები, რომ ვის მიერ და რა მიზნითაც არ უნდა ენთოს, ჯობია ენთოს. ისევ ვდგები, ჩართულს ვტოვებ და ვიძინებ.

სინამდვილეში 19:00-ზე ვიღვიძებ. სინდისი არ მქენჯნის, დღეს ნათლისღებაა და არ ვმუშაობ. მადლობა რელიგიას არსებობისთვის და რელიგიური დღესასწაულების შემოღებისთვის. მობილურზე ეკრანი ისევ გაფუჭდა. ყველაზე მეტად როცა მჭირდება, მაშინ რატომ ფუჭდება? არ მინდა მთვრალი ნათლიაჩემის ნახევარსაათიანი ბჟუტურის მოსმენა, გამოდის ყველა შემოსული ზარი უნდა დავაიგნორო. წესიერად გაღვიძებას ვერ ვასწრებ, რომ ხასიათიც მიჰყვა მწყობრიდან გამოსულთა რიგებს.

რა ხდებოდა ფეისბუქში, სანამ მე მეძინა? არაფერი. რამდენიმე without any mutual friends-იანი მეგობრობის თხოვნა, ვხვდები, რომ ჩიტის ბოლო ვიდეოს გავლენის ქვეშ მყოფი ადამიანების ნაკადი ჩემკენ, ოდნავ შემცირდა, თუმცა ისევ მეოდინება. მეილზე იუთუბი მატყობინებს, შენს ვიდეოებზე ისევ ანძრევენ და მოდი რამე უშველეო. ქართველმა ანონიმურად მნძრეველთა საზოგადოებამ, როგორც ჩანს ვერ აიტანა მაივიდეოზე კომენტარების მხოლოდ ფეისბუქის ანგარიშით (ანუ სახელით და გვარით) დატოვების ფუნქცია და იუთუბს მიაწყდა.

gigilo1980

Comment on your video: მანქი – ბიძინა ივანიშვილის შესახებ            ქლიბი ტაკუნებში უფრო ეფექტური იქნება ))))))))))

gigilo1980  - შემოუერთდა იუთუბს რამდენიმე თვის წინ, ბოლო აქტივობა დღეს, ატვირთული ვიდეოები – დათა თუთაშხია, კომედი შოუს რამდენიმე სკეტჩი, და რომელიღაც სპექტაკლის კადრები. ვდგები და საჭმელად გავდივარ. ჭამის დროს ვფიქრობ, როგორ ახერხებენ ძალიან ჭკვიანი ადამიანები, შექმნან პროდუქტი, რომელიც gigilo1980-ებს მოსწონთ. ბევრი ფიქრის მერე ვასკვნი, რომ ეს ადამიანები ან იმდენად ჭკვიანები არიან, რომ მე ვერც კი ვხვდები, ან საერთოდ არ არიან ჭკვიანები.

საწოლში ვბრუნდები, და შემთხვევით (იმიტომ, რომ გააზრებულად აკრეფისთვის მისი ბლოგის მისამართს ვერასდროს დავიმახსოვრებ) მეგობრის ბლოგის კითხვას ვიწყებ. რანაირად წერს? ვერ ვხვდები მომწონს თუ არა. ცოტა ხანში ვასკვნი, რომ ამ ბლოგის ავტორს საერთოდ არ ვიცნობ. მერე დავიწყე ყველა იმ მამრის გახსენება, ვის ბლოგებსაც სიამოვნებით წავიკითხავდი, რომ ჰქონდეთ.

ჩემი ტელეფონი ბიბისის შერლოკის ქუდად დაიღვარა, ვღიღინებ. ნეტავ ვინ არის. ნეტავ ვინ არის? ჩამქრალი ეკრანი ჯიუტად არ მაჩვენებს.. რამდენიმეწამიანი ყოყმანის მერე ხელი თავისით გარბის ტელეფონისკენ, სრულიად ბრმად ვიდებ ყურზე და ვპასუხობ. (ბოლოსდაბოლოს თუ ნათლიაჩემი აღმოჩნდა, თავს მოვაჩვენებ, რომ არ მესმის მისი ხმა.)

- რას შვრები? (ხმა წესიერად არ მესმის. უფრო სწორად, საერთოდ არ მესმის. უნდა მივხვდე ვინ არის. სანამ მივხვდები, მანამდე ნეიტრალური პასუხები გვჭირდება, უოტსონ!)

- რავი ეხლა გავიღვიძე.

- ეხლა რატომ? (ხმადაბლა და მშვიდად ლაპარაკობს, და შინაურულად. ჰაჰა. როგორ ხარ იდიოტო!)

- იმიტომ რომ 8-ზე დავიძინე. დილით.

- რატომ?

- იმიტომ, რომ მაგ დროს მოვედი სახლში.

- სად იყავი?

- ჯერ ფიდელში, მერე ვიღაცასთან, სახლში.

- ვისთან? 

- აუ რავიცი, ბევრი ხალხი იყო და ერთ-ერთთან წავედით.

- გაერთე?

- ისეთ პონტში. ცოტა ტვინი მეტკინა და დავიღალე. არა უშავდა.

- ჩემთან გამოხვალ?

- აუ არ ვიცი. ცოტა მეზარება ახლა გარეთ გამოსვლა.

- კაი, კარგად. (ვიცი, რომ ხუმრობს, მაგრამ თითქოს რაღაც ძალა მექაჩება საჩხუბრად.)

- შენ ვერ ხარ ხო?

- ჰა?

- მე მგონი მაქვს ხო უფლება ახალგაღვიძებულს და ამ სიცივეში მეზარებოდეს გარეთ გამოსვლა და მაინც არსებობს შანსი, რომ გამოვიდე, უბრალოდ.. შენ კიდე.. whatever. ნახვამდის.

ტელეფონს ვთიშავ და მაშინვე ვიწყებ ნერვიულობას, როგორ მიჭირავს თავი იმ შემთხვევისთვის, თუ დარეკავს, ან რა საქმით ვკავდები იმ შემთხვევისთვის, თუ არ დარეკავს. ერთი, ორი, სამი, ოთხი.. რა ისტერიკა მეტაკა ისე?.. ხუთი, ექვსი, შვიდი.. ძრწოლა მიტანს.. რვა, ცხრა.. ოჰ, შერლოკ!

ეკრანიც ჩაირთო. მეღიმება.

- რა?

- რა იყო ეს?

- რა გინდა?

- ტელეფონს რატომ მითიშავ?

- აბა დიდხანს ვუსმინო არაფერს?

- არაფერს რატომ, სუნთქვა არ გესმის? 

უცებ ორივენი ხმამაღლა ვიცინით.

- დეგენერატი ხარ.

- გამო რა.

- ძალიან მინდა, მაგრამ ეხლა რომ გამოვიდე, შევრჩები დილამდე და ხვალ სამსახურში ვერ წავალ.

- ………………

- მომენატრე.

- მეც მომენატრე, ძალიან.

ტელეფონში კრუტუნს ვიწყებ, ეცინება. მინდა, რომ ავწიო ზარმაცი ტრაკი, და გავიდე, ჩავეხუტო. გარეთ თოვლია, და ქარი. ბანაობა, გაშრობა და ჩაცმა მეზარება. არადა ძალიან მენატრება.

- აქ შევუხვიოთ? მესმის ტელეფონიდან.

- ჰა? 

- აქ შევუხვიოთ თუ პირდაპირ ავიდე მეტროსთან, გაჩერება არ შეიძლება და მალე მითხარი რა! 

მეგონა თვალები გახელილი მქონდა, როგორც ჩანს არ მქონია. აქ შეუხვიეთ კი. ვარკეთილში თოვს, სარკეზე დათუნია კონწიალობს.

- ჰეჰ, ხო გითხარი არ ჩაგეძინოს-თქო. მეღრიჭება მძღოლი.

წადი შენი, ვფიქრობ და ვეღრიჭები საპასუხოდ.

რა ხდებოდა 2011 წელს იგივე და ნაცნობი:

• ჯერჯერობით ისევ მშობლებთან ვცხოვრობ.
• კიდევ ერთხელ ვიმგზავრე ავტოსტოპით (თუმცა გზაში დავკარგე ბარგი, რომელიც მერე დავიბრუნე).
• ისევ 45 კგ ვარ და ისევ მოკლე თმა მაქვს.
• ისევ ვმუშაობ გადაცემაში “რა? სად? როდის?”.
• ისევ დავბოდიალობდი ქვეყანაში და ვნახე რამდენიმე აქამდე ჩემთვის უცნობი ადგილი.
• კვლავაც არეულ-დარეული მაქვს დღის რეჟიმი და პირადი ცხოვრება.
• ისევ ვაკნატუნებ საშენ მასალას, ძირითადად “შპაკლს” და თაბაშირს, და არად ვაგდებ თირკმლებში პოტენციური კენჭების ამბავს.
• ისევ სანახავი მაქვს რამდენიმე აღიარებული და თუ-ჯერ-არ-გინახავს-ძალიან-რომ-ტეხავს ფილმი.
• ჯერ კიდევ არ მიპოვია “ცხოვრების სიყვარული”.

2011 წელს მომხდარი უსიამოვნო ამბები:

• რამდენიმე კონფლიქტი, იმედგაცრუება და წარუმატებელი ურთიერთობა.
• გახმაურებული თავდასხმის ამბავი.
• ბლოგის მიგდება და ნაკლებად პროდუქტიულობა.
• ჯერჯერობით თმის ვერგაზრდა.
• უფრო დავჭკვიანდი, შესაბამისად უფრო დეპრესიული გავხდი.
• დავკარგე კარგი მეგობარი.
• მივიღე ბევრი უარყოფითი ემოცია ჩემს პოსტებსა და ვიდეოებზე ფიდბექის სახით, განსაკუთრებით ძლიერი ემოციები კი Youtube-ს ჩენელმა მიწყალობა.
• მოვყევი ავარიაში.

რა მოხდა 2011 წელს ჯერარმომხდარი, მაგრამ სასიამოვნო:

• გაზაფხულზე გავხდი ყველაზე თვითაღიარებული ბოზი ქვეყნის მასშტაბით. პოსტი დღემდე ყველაზე პოპულარულია, ჩემს პოსტებს შორის, და მისი უამრავი რიმეიქიც იხილა ქართულმა ბლოგოსფერომ.
• გაზაფხულიდანვე მივაგდე ჩემი ჟურნალისტური კარიერა და გადავბარგდი სოციალურ მედიაში.
• ჟურნალისტიკის ბოლომდე მიგდება არ გამომივიდა, და პირველი ნომრიდანვე ვწერ ტაბულა არტში.
• ასევე გაზაფხულზე დავიწყე ფრჩხილების ქლიბვა, და გავიკეთე ტატუ.
• 
• პირველად მივიღე მონაწილეობა ლიტერატურულ კონკურსში, გავიმარჯვე პირველ ეტაპზე და ფინალში გავედი მეორე ადგილზე. ეშმაკობის და მანქიერების წყალობით, რა თქმა უნდა.
• წელს პირველად, და სავარაუდოდ ბოლოჯერ გადმოვხტი ხიდიდან ბანჯით, და ავისრულე დიდი ხნის ნატვრა.
• წელს პირველად დავესწარი ორი ფილმის გადაღებებს და კადრსგარეთ ვაჩხაკუნე ფოტოაპარატი. სასიამოვნო პროცესია.
• ვუდარაჯდებოდი და ვიღებდი ჩამავალ მზეებს. 
• წელს ჩემი მუსიკალური გემოვნება გახდა უფრო ელექტრონული.
• ახალი სამსახურის წყალობით, ბოლო 8 თვეა ყოველდღე ვლაპარაკობ ინგლისურად, რაც სხვა თუ არაფერი, მართობს მაინც.
• ვისწავლე და შემიყვარდა პოკერის თამაში.
• მაქვს ოცნების ლეპტოპი MacBook Air!
• ვიყავი სტუმრად რამდენიმე გადაცემაში, და თითქმის დავიკანონე გვარი “ბარკერი”.
• მოვიგროვე ირგვლივ ბევრი ადამიანი, და მათ შორის რამდენიმე ძალიან სასიამოვნოც.
• მეგობრებთან ერთად ვაკეთებ სატირულ-იუმორისტულ პროექტს “ჩიტი“.
• გასულ წელზე მეტი ყურადღება დავუთმე ჩემს 9 წლის დას, რომელიც ძალიან სწრაფად იზრდება.
• წელს დავიწყე სიარული პიროვნული განვითარების გრძელვადიან ტრენინგზე. ჯერჯერობით საცდელი ბოცვერივით ვგრძნობ თავს.
• აღმოვაჩინე და გავხდი 9Gag-ზე დამოკიდებული.

რას მოვახდენ 2012 წელს?

ვიცხოვრებ კიდევ უფრო ისე, როგორც მინდა და აუცილებლად დავუშვებ ყველა იმ შეცდომას, რომელიც ბედნიერს გამხდის.

მადლობა ყველას, ვინც ჩემ გვერდით იყავით მთელი ეს დრო, ნახვამდის 2011 წელო, შევხვდებით 2012-ში.

too perfect to be true..

პირველი დღე – შაბათი

23:50

“ონლაინ რომ არასდროს არიან და სინამდვილეში აქ არიან, ეგეთი ხარ ხო?”

მეცინება, კი ეგეთი ვარ. და დაიწყო..

“იმდენი mutuals friends გვყავს, რომ beautiful stranger-ის სტატუსს კარგავ, არა პრინციპში მხოლოდ stranger-ისას.”

მეღიმება.

“ნახე როგორი ტონკი კომპლიმენტი იყო?”

ვიცინი.

“კეისარს ხვდები? მისმინე, არ მინდა პრობლემები შემექმნას..”

(რა სიმპათიურია)

“არ შეგექმნება, კარგი ხასიათები აქვს კეისარს.”

საერთო ნაცნობები + 10 წუთი.

ქართული კინოინდუსტრია + 30 წუთი.

პეპერსების ახალი ალბომი + 15 წუთი.

ქართული ალტერნატიული მუსიკა + 5 წუთი.

მოსაწყენი უიქენდი/ლუდი/ღამე ჭამა/ვაშლი + 40 წუთი.

ფეხბურთი + 35 წუთი.

გოგოები/გოიმი გოგოები/სვეცკი გოგჩოები + 10 წუთი.

Tv-shows/vlogs/Failblog/9GAG + 25 წუთი.

ბიჭები/არამწეველი ბიჭები/გრუზინი *ლეები + 10 წუთი.

უმცროსი დები/უმცროსი ძმები/შვილები + 15 წუთი.

კინო/მუსიკალური ინდუსტრია,ამერიკა, NYC, LA, ბრიტანული ინგლისური, პოპ-პანკ ბავშვობა, ინდი, ტრიპ-ჰოპი, არქთიქ მანქიზ – checked, checked, checked..

05:56 – გათენდა, ძილი ნებისა.

ვაშლი დამესიზმრა. ბევრი.

მეორე დღე – კვირა

13:30

გაღვიძება დავასწარი. მეწყინა.

აინთო!

“მოწყენილი რატომ ხარ?”

“მთელი დღეა ცუდი ინტერნეტი მაქვს, და თან ძლივს გწერ”

“მერე დარეკე და გაასწორებენ, მიდი თუ გინდა მე დავრეკავ”

დავრეკე, გაასწორეს. გამეღიმა – რა ადვილი ყოფილა.

და დავიწყეთ. სამი საათის მერე მოშივდა, ორი ტოსტი გააკეთა, ვიდეოქოლი ჩავრთეთ და მეორე მე მაჭამა.

(რა კარგი ხმა აქვს)

რა ცუდია თვის ბოლო, ხელფასები არც ერთს არ გვაქვს. არა უშავს, ხვალ ლუდს ვსვამთ ერთად.

ორი საათის მერე - Friends with Benefits ნახე? არა, მაგრამ ვნახავ. (ვიწერ)

(ღიმილი უხდება, ოდნავ წვერიც)

06:15 ერთმანეთი ავიღეთ, საწოლში წავიღეთ, გვერდით დავიდეთ და დავიძინეთ.

დამესიზმრა, რომ ცურვა ვიცოდი.

მესამე დღე – ორშაბათი

17:45

“გამარჯობა”

“გამარჯობა”

დავდივართ, ლუდს ვსვამთ, გაუჩერებლად ვლაპარაკობთ, ვიცინით. კი, კარგი ფილმი იყო, მუსიკაც კარგი ედო, ჯასთინ ტიმბერლეიკი და მილა კუნისი? კი ძალიან საყვარლები არიან, ორივენი. ჰა-ჰა. მე ნიუ-იორკი, მე ელეი. არა ეგეთი ურთიერთობის არ მჯერა, ჰო it never works. არქთიქ მანქიზ. ბრიტანული ინგლისური. კარგი სუნი გაქვს, შენც ძალიან კარგი სუნი გაქვს, მეღიტინება. ჰა-ჰა.

“ქუჩის სახელი და ნომერი დაიმახსოვრე.”

“რატომ?” –  ”მიკვირს” მე.

“არაფერი, დაიკიდე” ვიღიმებით. ლუდისწრუპვისხმა.

დაღამდა.

რომ მიხვალ მომწერე.

23:30 – მიხვედი?

არა, კიბეებზე ვარ, კარგი, რომ მივალ – მოგწერ.

სიზმარში გრძელი თმები მქონდა.

მეოთხე დღე – სამშაბათი

16:30

“არ გინდა ჩემთან გამოხვიდე?”

“შენთან სად, სახლში?”

“არა, უბანში” – ვიცინით.

ვფიქრობ რა ჩავიცვა. მოვიფიქრე, გავედი. მოდის, ვუყურებ.

პარკში ვსხედვართ.

“რატომ არ შეიძლება ახლა ბევრი ადამიანი იჯდეს ბალახზე ჩვენსავით და სენდვიჩს ჭამდეს?”

“+1″

ზურგზე ვწევართ, რა ლამაზი ცაა. შეხედე. სათვალე მახსენდება. “უი ბოდიში, დამავიწყდა რომ ბრმა ხარ.” ვიცინით.

ტრაკები გვეტკინა, წამო ვიაროთ. დავდივართ. აქ დილაობით დარბის. აქ ბავშვობაში ჩოგბურთს თამაშობდა, აქ ფეხბურთს. უკვე იცის როგორ ავარჯიშებს შვილს დილაობით. “საწყალი ბავშვი.” სხვათაშორის აღსანიშნავია, რომ ღიმილი ძალიან მიხდება. სანაგვე ყუთში ცარიელ ბოთლებს ვისვრით. პირველივე ცდაზე ვაგდებ. სამჯერ აცილებს. “მშვილდოსანი!” ვყვირი მე. “კირჩხიბი!” ფუუ. ვიცინით.

23:40 – რომ მიხვალ ხომ მომწერ?

აუცილებლად.

02:44 – ძილინებისა.

დამესიზმრა, რომ დარტსს ვთამაშობდი. ყველა ავაცილე.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

მეხუთე დღე – ოთხშაბათი

16:40

“ჩემთან გამოხვალ?”

“შენთან სად, სამსახურში?”

“არა, ვაკის პარკში” – ვიცინით.

დგას, მივდივარ, მიყურებს. ვიღიმებით. არ გვშია, წამო ტრაკები დავდოთ სადმე. მაისურს მისწორებს, წელი გიჩანს, ნუ მემურთაზები ბიჭო. ადექი, რამდენი ხანი ვისხდეთ. მზის ჩასვლა უნდა გადავიღო. აი იქ უნდა ავიდეთ ოღონდ და არ მეჩხუბო. ჰაჰა, რა უნდა გეჩხუბო, ცალი ფეხით ამოვალ. ცალ-ცალი ფეხით ავედით.

“და აქ რა უნდა გადაიღო? არაფერი არ ჩანს.” – მესმის ზურგსუკან.

უცებ ვბრაზდები, ვუტრიალდები და ვეჩხუბები, ლამაზია აქედან, შეიძლება მისთვის სასაცილოა, მაგრამ ის ჩანს რაც მინდა, რომ ჩანდეს, (წარბები შეიკრა, ღმერთო როგორ უხდება) და საერთოდ შეუძლია ჩავიდეს, ბოდიში, რომ ამ სიმაღლეზე ამოვიყვ.. მკოცნის და მაჩუმებს. holy fuck. ზეგრეითესთ.

22:40 – მიხვედი?

22:45 – ონლაინ ავინთე.

“ხვალ ჩემთან დარჩები?”

06:21 – ძილინებისა.

გზატკეცილი დამესიზმრა, ყვითელი გამყოფი ზოლით.

მეექვსე დღე – ხუთშაბათი

20:30

“დე, დღეს არ მოვდივარ სახლში.”

ლუდი გვაქვს, არა, ჩიფსები არ მიყვარს, ტელევიზორს ვუყურებთ, რა ანგარიშია? მგონი 0-5 ვაგებთ. აუფ. მუცელზე მეფერება. თითქმის ჩაგვეძინა.

მერე სექსი გვაქვს. ბევრჯერ. perfect match. მერე ვჭამეთ. ვაღიარეთ, რომ ჭამა მაგარია. მერე ფილმს ვუყურეთ.

“აი მანდ გააჩერე! ეს ვისი სიმღერაა?”

ათასჯერ გადავახვიეთ, ხმაზე ვერ ვცნობთ, მერე ინტერნეტი გადავქექეთ და იმედგადაწურულებმა ვიპოვეთ. ჩავრთეთ, ძალიან მოგვწონს.

“და აი, ჩვენი სიმღერაც გვაქვს”. მიყურებს და ვთბები.

სახეები გვეცვლება. ერთი და იგივე ცხოველი გვღრღნის – ყველაფერი ზედმეტად კარგადაა. ერთმანეთს ვჩქმეტთ, ნამდვილები ვართ. ჰოო?

“იცი რაღაც უნდა გაგიმხილო”

“რა?” – შფოთვას არ ვიმჩნევ.

“ჩახუტებული ვერ ვიძინებ”.

“კიდევ კარგი, რომ მე არ მომიწია ამის თქმა.”

ვიცინით, ვბრუნდებით და ვიძინებთ.

არაფერი დამსიზმრებია.

მეშვიდე დღე – პარასკევი

10:30

მხარზე კოცნა მაღვიძებს. სამსახურში მაგვიანდება. თვალები დასიებული მაქვს? მიხდება არა ის. Have a nice day!

მომწერს/არ მომწერს/მომწერს/არ მომწერს/მომწერს/არ მომწერს.

“როგორ ხარ? მომენატრე!”

“მეც!” გულწრფელად აღმომხდა.

ბევრი ვილაპარაკეთ.

02:30 – ძილინებისა..

დელფინები.

მერვე დღე – შაბათი

ის კიდევ ერთხელ აცნობიერებს, რომ ყოფილი უყვარს.

მე კიდევ ერთხელ ვაცნობიერებ, რომ ვარსკვლავები გაქრა.

The End of Story..

“- წელიწადის რომელი დრო გიყვარს ყველაზე მეტად?

- შემოდგომა.”

საღამოს გაღვიძება და უსიამოვნო წინა დღე, ლეპტოპი, ფეისბუქი, სამი ნოტიფიკაცია: ლაიქი, ივენთის მოსაწვევი, მეგობრობის თხოვნა. Refresh, რამე მუსიკა, არა, ეგ არა, არც ეგ. კარგი, არ გვინდა მუსიკა. ხუთ წუთში მზე ჩავა, ვერ მოვასწრებ გადაღებას? ვერა. სასაცილოა რას დასდევ ამ ჩამავალ მზეებს. იმიტომ ხომ არა, რომ უფრო თბილია, ვიდრე ამომავალი? ჰა-ჰა! არ ადგები? ჰო, რა აზრი აქვს. კარგი, იქნებ გეჭამა რამე. არ გინდა? რა აზრი აქვს +/-3 კგ. Refresh, ანთია? არა არ ანთია. ვოლზე შევიხედოთ, ლინკები, ლაიქები, მომენატრეები, მიყვარხარები, გულები, სმაილები. ტფუ. Refresh. სიგარეტი. გავიდეთ? სად გავიდეთ, უბანი იდიოტებით გაქვს სავსე.

- პინგ.

- პონგ.

- როგორ ხარ?

- I’m ok.

- რას შვრები?

- არაფერს. გავიღვიძე.

- ცუდ ხასიათზე ხარ?

- საერთოდ არ ვარ არანაირ ხასიათზე.

- კაი.

(***** is typing) (***** has entered text) (***** is typing)

ცუდ ხასიათზე ვარ? არ ვარ ცუდ ხასიათზე. ოთხ წუთში მზე ჩავა. ყავა? სამზარეულომდე ოცი ნაბიჯი მაინც იქნება. უკანაც ამდენივე. მოდი არ გვინდა ყავა. Refresh. მუსიკა გვინდა? Archive? კარგი არქივი. დახუჭული თვალები და სიბნელე. ამოისუნთქე ღრმად და თუ გინდა ჩაისუნთქე. მთის წვერზე დგომა და ფრენა კი არა, უბრალოდ ჰაერში გაჩერების სურვილი. არც ზემოთ, არც ქვემოთ, სადღაც შუაში.

იმ ოთახში ბევრნი იყვნენ, ერთი ხელით ანიშნებდა ჩემზე, დანარჩენები იცინოდნენ. მერე ის ერთი მომიახლოვდა და მითხრა, რომ გრძელი თმა უფრო მიხდება. მერე უცებ თმები ვიგრძენი მუხლებამდე.

რა აბსურდია. Refresh. არ მინდა Archive. არც გრძელი თმა არ მინდა. კბილებს გამოიხეხავდა კაცი. ავდგეთ? კარგი ჯერ არა. აი ეს სიმღერაც მორჩება და მერე.

წითელი ფარდები ზურგსუკან, უფრო გაწითლდნენ. სამ წუთში მზე ჩავა. “Beach House – Take Care” და ზამთარი, ტაქსის უკანა სავარძელზე ჯდომა, ფანჯარაზე მიჭყლეტილი ცხვირი და უთოვლო სიცივე. ფეხით ბოდიალი, წინ, უკან, წინ, უკან და ისევ წინ. გაყინული ფეხის თითები. ბათინკების თრევა რომ გეზარება და კედები რომ გაცვია, აბა რა გგონია.

“Morcheeba – The Sea”, ღამე, პლაჟზე ჯდომა, წვიმს, ლუდი უფრო ცივია, ვიდრე საჭიროა. მისწერე, მისწერე, მისწერე ბლინ! ტექსტს კრეფ, ადრესატს ცვლი, ვაიმე რა საცოდავი ხარ. Refresh. ლუდის წრუპვა, ზღვას მაინც ვერ ხედავ, თევზის სუნისთვის მოხვედი? აწიე ტრაკი, და ფეხები მაინც დაისველე. კლიშეა და არ გინდა. ჰა-ჰა! ორ წუთში მზე ჩავა.

ამ ჯგუფს ოდესმე თუ გაექცევი, ძეგლს დაგიდგამ. არა, ბიუსტს არა, რამე უფრო მხატვრულს.

თვალები არ დახუჭო! ოღონდ თვალები არ დახუჭო. რატომ აკეთებენ ადამიანები იმას, რაც მათთვის ყველაზე მტკივნეულია? სად არის თავდაცვის, გამჭრიახობის და წინდახედულობის ინსტიქტები. ცოტა მეტი აზროვნება არ შეიძლება?

Refresh.

- პინგ.

- პონგ.

- რას შვრები?

- ვფიქრობ.

- რაზე?

- ყველაფერზე ერთად.

- მაინც?

- მაინც რატომ არ მაქვს off ღილაკი.

- რისი გამორთვა გინდა?

- ყველაფრის, რაც მაწუხებს.

- და მერე რა დაგრჩება?

- არქივი და შენ.

- :დ

ჰო, ეგ პასუხი ყველაზე ზუსტია, ვერაფერს იტყვი. ერთ წუთში მზე ჩავა. ფარდები გამუქდნენ. საღამოს გაღვიძება, და უინტერესო წინა დღე. არ გინდა ჩაიცვა? მართალი ხარ აზრი არ აქვს. შადსი – შეძენილი ამუროდეფიციტის სინდრომი. ხზ სად აიკიდე. მელანქოლია, ბედნიერების ძებნაში – არსებულის ვერ აღქმა, ბედნიერების მომენტშივე – მისი დაკარგვის შიში. სადმე არ ჩერდება ეს მატარებელი?

“სინჯარაში ხომ არ იცხოვრებ, ყველაფერი უნდა გამოსცადო ადამიანმა, მათ შორის ტკვილიც, შიშიც, იმედგაცრუებაც და ა.შ.” სად ჯანდაბაში გაიგონე ნეტა ეს სიტყვები, დიდის ამბით რომ ატრიალებ. მაგ შენი სინჯარის გარეთ, ღიმილი, სიხარული და თვალებში ვარსკვლავები არ იშოვება ჰო?

ვოლზე შევიხედოთ, ლინკები, ლაიქები, მომენატრეები, მიყვარხარები, გულები, სმაილები. ტფუ. Refresh.

ყველაზე მეტად გიხდება ნაცრისფერი. ჰო? იქნებ ამოიჩემე უბრალოდ. ინტერესი – ნეტა როგორი ვარ სხვებისთვის. იმედი გაქვს – განსაკუთრებული, რამით მაინც. ჩვეულებრივობის ვერ ატანა თინეიჯერულიაო, ვინმემ რომ გითხრას ალბათ ძალიან გაბრაზდები. მერე გაბრაზებაზეც გეტყვიან თინეიჯერულიაო. საერთოდ, თინეიჯერული სალანძღავი სიტყვაა? 27 წლის ასაკში სიკვდილი არ ნიშნავს გენიალურობას, და ნუ უსმენ მკვდრებს.

მერამდენედ? წარმოდგენა არ მაქვს მერამდენედ. სანამ არ დაიღლები. ქანცის გაწყვეტამდე. მერე ნაოჭები და თმაში ჭაღარა. აუF არ შემაშინო რა.

პირველი შენი ადამიანი რომ მოკვდება, მაშინ როგორი იქნები? არ ვიცი. აი მოკვდება და ვნახავ. მცივა, დაიძინე, მზე ჩავიდა უკვე.

- აბა როგორ ხარ?

უჰ. მაგრად. აქ არ ვარ. გხედავ? კი გხედავ. მიყურებ და იცინი. არა უფრო ხშირად იღიმები და ზოგჯერ იცინი. იცინი, როცა მიყურებ როგორ ვიქნევ ხელებს და თითებს თითქოს დიიიდ საკონცერტო დარბაზში ვუკრავდე მოცარტის ამ რომელიღაცა მარშს. არ ჩაუწიო, არა! მიყურებ და იღიმები, და ხანდახან იცინი კიდეც, როცა ხედავ როგორ მგონია, რომ რომელიღაც შუაამერიკულ ფაბში ვცეკვავ ამ ქანთრის დაკრულზე. არ გადართოთ რა. წავალ ჩემს მუსიკას ჩავირთავ და სადმე მოვაწყობ მოგზაურობას.

ვისხედით, ვჭამდი და მიყურებდი. მერე გავჩერდი და სიცილი დავიწყე. რა გაცინებსო. გითხარი, ახლა ისეთი გრძნობა მაქვს რომ გარედან შემოყვანილი გყავარ, უპატრონო დამშეული ბავშვი, მაჭმევ, მიყურებ და კმაყოფილი სახით ზიხარ მეთქი. მაშინ მირჩიე გაჰყევი მაგ ფიქრებს, გაგისწორდებაო. ჰოდა მივყვები. მერე სულ მივყვები და სულ იქ ვარ, იმ მაგიდასთან ვზივარ და რაღაც საშინელ სენდვიჩს ვჭამ. არ არის გემრიელი, მაგრამ მე ძალიან მშია. შენც მიყურებ და კმაყოფილი სახით ზიხარ. იმიტომ რომ იცი, იცი ერთ დღესაც მივხვდები რა უაზრობას ვჭამ და თეფშს გვერდზე გავწევ. გეტყვი, რომ მომენატრე, რომ ყველა კაცი იდიოტია, რომელსაც ჩემი მოფერების სურვილი არ უჩნდება, როცა მიცნობს. რომ ყველა კაცი იდიოტია, რომელსაც სჯერა, რომ მე მართლა შემიძლია ვიყო ცივი და შორს, იმათგან, ვისაც ერთხელ მაინც ჩავეხუტე. და რომ ყველა კაცი იდიოტია, ვისკენაც ჩასახუტებლად ვიწევი და გარბიან, იმიტომ რომ ჰგონიათ მძიმე ვარ.

ჰოდა ზიხარ, მიყურები როგორ ვუკრავ მოცარტის რომელიღაცა მარშს და იღიმები.

გარეთ გავდივარ, არ შემიძლია ვგრძნობდე როგორ მომშტერებია წყვილი თვალი, უკვე დიდი ხანია. ზეპირად იცი ჩემი ფაზები. აი ახლა ავდგები და გავალ, აი ახლა შემოვალ უკან, აი ახლა დავჯდები და სიგარეტს მოვუკიდებ. მანამდე შემოგხედავ და არ გაგიღიმებ. აი ახლა ვიღაც შემიყვარდება, აი ახლა მივხვდები რომ ვიღაც შემიყვარდა, აი სულ მალე ისევ მიმაგდებენ, აი ახლა მოვალ და ჩაგეხუტები, და მშვიდად ვიგრძნობ თავს, აი ახლა მაგრად ვიჩხუბებთ, მერე შუბლზე მაკოცებ და მეტყვი რომ შტერი ვარ, აი ახლა კი ისევ ავდგები და გარეთ გავალ.

მეც გავიღიმებ, ოღონდ ეგრე ნუ მიყურებ. ნუ მაფიქრებინებ, რომ ჯერ კიდევ ვჭამ იმ უგემურ სენდვიჩს, რომ სასაცილო ვარ, და რომ რაციონალიზმი შენთანაც მჭირდება.

… (გამოტოვებული აბზაცი)

მერე ბევრი ვიარეთ და გავიყინეთ, მე ვცდილობ თოვლიანი ბორდიურებიდან არ ჩამოვვარდე, ან ტროტუარზე მიყინულ თოვლზე ვისრიალო, ან ტროტუარზე არმიყინულ თოვლში ნაკვალევი დავტოვო. ორი გრძელი ხაზი. ლიანდაგივით. სწორი არა, უბრალოდ გრძელი.

ორი პარალელური ხაზი ერთმანეთს არასდროს არ კვეთს. რატომ არ გჯერა, რომ ორი პარალელური ხაზი ვართ?

- კარგია, რომ კარგად ხარ.

ისევე როგორ ყოველთვის, ახლაც ხმაურიანად და მთელი გულით გაათავა, ფრთხილად მოიძრო პრეზერვატივი, იქვე საწოლის გვერდით დააგდო და მერე ღრმა სუნთქვით რეჟიმში ჩემ გვერდით ლოკაციას დაუბრუნდა.

მე უკვე მესამე წრეზე ვიყავი წასული, და საერთოდ პორნოებში რომ სინქრონულ ორგაზმს აჩვენებენ, დიდი და ჰარმონიული ბლეფია.

ზურგზე წევს და ჯერ კიდევ ხმამაღლა სუნთქავს, მეც ზურგზე ვწევარ და ვიღიმები. სულ ვიღიმები, როცა ვერ მხედავს. ინსტიქტია – ადამიანებს ბევრი დადებითი ემოცია არ გაუზიარო, თორემ ან სულელად ჩაგთვლიან ან შენ აღარ დაგრჩება. ან ერთიც და მეორეც.

პოსტორგაზმული ლაპარაკი ყველაზე გულახდილი ლაპარაკია ამქვეყნად, სტრესები დროებით განდევნილი, სქესთაშორისი ბალანსი გაწონასწორებული, ორივე მხარე კმაყოფილი, ვიტყოდი ბედნიერი და უშფოთველი. სულ რამდენიმე წუთით თავი სრულიად უსქესო არსებები გვგონია, მაქსიმუმ ცხვირი გავუხახუნო კისერში, რაც ალბათ უფრო ცხოველური ინსტიქტია, ვიდრე ადამიანური გათვლადი მოფერება.

როგორც წესი, ამ დროს კიდევ ერთხელ ადასტურებს ხოლმე ჩემს ღირსებებს და მეც სიამაყით ვიჯგიმები, რამდენადაც ჩემი პარამეტრები მაძლევს ამის საშუალებას. ძირითადად არაფერს ვპასუხობ და ისევ და ისევ ვიღიმები. ის კი ვერ მხედავს და ჰგონია ჩუმად იმიტომ ვარ, რომ არ მყოფნის რასაც მეუბნება. ჰოდა აგრძელებს და აგრძელებს იქამდე, სადამდეც ნამუსი მეყოფა არ გავაჩერო.

ახლაც ვიცი, რომ სულ რამდენიმე წამიც, და დაიწყებს. თვალები დავხუჭე და ვემზადები, ნეტავ კიდევ რა აღმომიჩინა ახალი და მშვენიერი, რაც აქამდე არ იცოდა, ან იცოდა მაგრამ აღსანიშნად არ ჰყოფნიდა.

დახუჭული თვალებით ვცდილობ ფერად-ფერადი ვარსკვლავების მსგავსი ფიგურები დავიჭირო და მხედველობის არედან არ გავუშვა. ესეც ერთგვარი გასართობია, რაც უფრო მაგრად ხუჭავ თვალებს, მით უფრო ფერადი ხდება სივრცე, რომელსაც უყურებ.

მერე უცებ გაანათა და როგორც არის ხოლმე, ჯერ სინათლემ, მერე კი ხმამ მოაღწია ჩემამდე:

- ცოლი მომყავს.

ელვა დაიკლაკნა და გაქრა, საკუთარი თმების შეტრუსვის სუნმა კი ცხვირი ამწვა. მარჯვენა ხელს მარცხენასთან ჩაბღუჯულს ვგრძნობ, ვბრაზდები, რა მეხამრიდობანა მომინდომეთ ოე! გადმოვბრუნდი და შევხედე.

ჭერს უყურებს და მარცხენა ფეხს ნერვულად ათამაშებს (როგორც ყოველთვის).

- მერე?

ვეკითხები და უცებ “ვინ არის ეს ქალი?!!” ვფიქრობ საკუთარი ხმის გაგონებაზე, რომელსაც ამასობაში ერთი ორი ტონალობით ქვემოთ ჩაუწევია და ჩახრინწულა. “ნუ ეწევი ამდენს” მახსენდება დედაჩემის ნათქვამი ფრაზა ყველა იმ ქალის მიმართ, რომლებსაც მისი აზრით სიგარეტის გამო დაბოხებული ხმა აქვთ. უი სიგარეტი, ვგიჟდები ფიქრების ჯაჭვზე, ზოგჯერ რა კარგი გზით მიჰყავხარ.

ვდგები და შიშველი ფეხებით მაგიდისკენ მივტყაპუნებ. ნეტა როგორ დადიოდნენ უხსოვარ დროში სრულიად შიშვლები? დიდი სიამოვნებით ვნახავდი. თუ შენი სიარულის მანერას ის განსაზღვრავს რა გაცვია (და ჩემ შემთხვევაში ასეა) მაშინ ძალიან მაინტერესებს – როგორია არაფრით განსაზღვრული ნაბიჯები.

- მერე არაფერი, ვიფიქრე უნდა მეთქვა.

წამომეწია ისევ გრუხუნის ხმა. მადლობა გულახდილობისთვის, სხვათაშორის იმდენი რამის თქმა შეგიძლია კიდევ და არ ამბობ, იცი? ვფიქრობ და არ ვიცი გავიცინო ახლა, თუ ასევე დავრჩე, როგორც ვარ. მაგიდის კუთხეზე ვჯდები და კბილებით დაჭერილი სიგარეტის ბოლოს სანთებელის ალისკენ მიშვერას ვცდილობ. არაფერი გამომდის. ჩხაკ ჩხაკ და ჯანდაბა. რამდენიმე წლის წინანდელი ამბავი მახსენდება, მეგობარი მომიყვა როგორ დაკარგა ერთმა გოგომ ქალიშვილობა მაგიდის კუთხეზე, თანაც შემთხვევით. საოცრებაა პირდაპირ, ზოგი მაგიდა სასწაულებს ახდენს.

დასაკარგი რა მაქვს პრინციპში? ჩემი მაინც არ ყოფილა არასდროს, და გრძნობებს ცოლი კი არა, სამი თაობა შთამომავლები ვერ წამართმევენ ძალით. ჰოდა ვარ მშვიდი და გარინდული, ვითარცა რამე ყველაზე ცნობილი მშვიდი პერსონაჟი მსოფლიო კლასიკიდან, ახლა არ მახსენდება უბრალოდ კონკრეტული მაგალითი, თორემ ბარემ ვიტყოდი.

ნეტავ თუ ელოდება, რომ რამეს ვუპასუხებ. კარგი, დავუშვათ ელოდება, რომ ისტერიკას მოვაწყობ. არა მაგას რა თქმა უნდა არ ფიქრობს. მე ხომ ის ვარ, ჭკვიანი გოგო. და ჭკვიანი გოგოები რას აკეთებენ ამ დროს? მიჩნდება ლოგიკური კითხვა. მაგიდის კუთხეზე სხედან და ეწევიან, მპასუხობს ჩემი შინაგანი ინტელექტი. ფუ შენი, ვპასუხობ უთამოყვარეობის აპოთეოზს (ეს სიტყვა კარგად არც ვიცი რას ნიშნავს, მაგრამ სულ მინდოდა ოდესმე გამეფიქრებინა).

- ქორწილში ხომ დამპატიჟებ?

არ დამავიწყდება მისი საპასუხო გამოხედვა. ვუყურებდით ერთმანეთს და ვიცოდით, რომ ეს აუცილებლად მოხდებოდა ადრე თუ გვიან. რამდენიმე წამიანი ვნებიანი სიძულვილის გაცვლის მერე ავდექი, სიგარეტი ჩავაქრე და ჩაცმა დავიწყე.

ზურგი გამითბო მისმა მზერამ, ერთხელაც არ მიმიხედავს, კარის გაღების დროს ძლივს გასარჩევად მომესმა:

- თუ მართლა გინდა მოსვლა, მოსაწვევს გამოგიგზავნი.

წადი შენი.

კარს არ ვიჯახუნებ, ასე გაბრაზებული ცოლები შვრებიან. მე კიდევ არც გაბრაზებული ვარ და არც ცოლი.

კუთხეში ტაქსის ვაჩერებ, მისამართს ვეუბნები და უკანა სავარძელზე ვწვები, ფანჯრიდან ჯერ ვარსკვლავები მოჩანს. მერე უცებ გაანათა და დაიგრუხუნა. კიდევ ერთ წამში კი წვიმა დაიწყო.

ჰაჰა, მე გაჯობე ცაო, ვფიქრობ და სიამაყით ვიჯგიმები, რამდენადაც ტაქსის პარამეტრები მაძლევს ამის საშუალებას.