საქმე № 004180711001

დიახ, სწორედ ასე ჰქვია საქმეს, რომელიც აღძრულია მოქალაქე სალომე ბარკერის გაუპატიურების მცდელობის ფაქტზე.

02:05

მოტივები, რატომ არ დავრეკე პატრულში მაშინვე: ვიფიქრე, რომ არაფერი არ მახსოვდა, და ერთ დეტალსაც ვერ ვეტყოდი, ტყუილად კი პატრულის მოსვლა უაზრო კითხვების დასმა და ა.შ. თავის ტკივილი არ მინდოდა.

მოტივები, რატომ დავრეკე პატრულში ამ სტატუსის დაწერიდან ზუსტად ოც წუთში: ყველამ, ვის აზრსაც პატივს ვცემ, მირჩია/მთხოვა/მოითხოვა დამერეკა პატრულში, და მეც why not პრინციპით ავიღე ტელეფონი და ავკრიფე 022.

დიალოგი #1, მოქმედი პირები მე და ოპერატორი ქალი.

მე – გამარჯობა, გამოძახება მინდა თუ შეიძლება.

ო.ქ. – გისმენთ, რასთან დაკავშირებით?

მე – საკუთარ ლიფტში დამესხნენ თავს..

ო.ქ. – უი რას ამბობთ? რამე წაიღო?

მე – არა, დაყაჩაღების მიზნით არ დამსხმიან თავს, ბიჭი იყო, მე გოგო ვარ..

ო.ქ. – აა. ახლავე გამოვუშვებ მანქანას.

ზუსტად სამ წუთში მანქანა არა, მაგრამ მანქანები მოვიდნენ, სამი ეკიპაჟი. ანუ 6 საპატრულო პოლიცია და ერთიც უბნის ინსპექტორი/გამომძიებელი. აქვე მინდა შედარებით გამოუცდელებისათვის დავყო ჩვენ-რომ-გვიცავენ იმათი სახეობები. მაშ ასე:

პირველი კატეგორია: საპატრულო პოლიციის თანამშრომლები, ანუ მორიგე პატრულები, მოძრავი პატრულები, ქვეითი, ცხენიანი, მოპედიანი პატრულები და ა.შ. ანუ ადამიანები, რომლებთაც შედარებით დაბალი აიქიუ და ნულს ქვემოთ იუმორის გრძნობა აქვთ, ანუ ე.წ. ლეღვიღადაობებით რომ ირთობენ თავს.

მაგალითი #1 –  პატრულის ერთ-ერთი თანამშრომელი გადასცემს ცენტრს/ვიღაცას ჩემი საქმის ვითარებას და მესმის სიტყვები – “რას უპირებდა და იმას, ყველას რო უყვარს, ჰეჰე“

მეორე კატეგორია: “განყოფილება“ – ანუ ადგილი სადაც გამომძიებლები სხედან/დგანან/წვანან. ისინი, პატრულის თანამშრომლებისგან განსხვავებით, უფრო დახვეწილი მიდგომით და უფრო დეტალური, სკეპტიკური და მიმწოლი კითხვებით გამოირჩევიან, უფრო “მაგარი როჟები არიან”, და საერთოდ ჩვენს პატრულსა და სამძებრო სამსახურს შორის ისეთივე ურთიერთობას აქვს ადგილი, როგორიც ამერიკის პოლიციასა და FBI-ს შორის. შემჩნეული გექნებათ ალბათ.

მესამე კატეგორია: კრიმინალისტები – ველოდებოდი თეთრხელთათმანიან, ქეისიან, საკუთარ თავში დარწმუნებულ, მოკლედ რაღაცნაირ როჟებს, ხელთ შემრჩა სომხურ აქცენტზე მოღადავე, აგდებული დამოკიდებულების, მორალის მკითხველი (რა მინდოდა ღამის ორ საათზე გარეთ) და არასათანადოდ აღჭურვილი ორი ღიპიანი ბიძა.

მაგალითი #2 – კუსაჩკა არ გაქვს ფრჩხილები, რომ შენ თვითონ მოიჭრა? არა მეთქი. კაი მაშინო, და არც მეტი არც ნაკლები აი ამხელა მაკრატლით დამაგლიჯა ათივე ფრჩხილი. 

ლეღვიღადაობა აქვე # – ბიჭო რამდენჯერ გითხარი მკვდრებზეც და ცოცხლებზეც ერთ მაკრატელს ნუ ხმარობ. ჰეჰე.

მეოთხე კატეგორია: ტიპები, რომლებიც არც კი თვლიან საჭიროდ, გითხრან ვინ არიან. ანუ განყოფილების უფროსები. რომლებიც უბრალოდ გესალმებიან და სახელს გეკითხებიან [კარგ შემთხვევაში] ან პირდაპირ კითხულობენ „ეს არის?“ და მერე „მოყევი აბა რა იყო და როგორ იყო“.

მაგალითი #3 პატრულ/გამომძიებლების მოსვლიდან რამდენიმე წუთში, ერთმა ასეთმა შემოალაჯა ჩემს ზღურბლზე, მამაჩემს მიესალმა, ჩემზე იკითხა ეს არისო? და დაჯდა და მოყევიო. ამ დროს ყველასთვის მოულოდნელად ისმის ჩემი შეკითხვა:

-          და თქვენ?

-          რა მე? – გაუკვირდა შემოლაჯებულს.

-          თქვენ ვინ ბრძანდებით?

-          მე განყოფილების უფროსი ვარ! და რა იყო რო?

-          არაფერი, ხომ უნდა ვიცოდე ვინ ხართ? ახლა უკვე ვიცი.

მოკლედ სახეობები ასე თუ ისე ჩამოვაყალიბე. ახლა უშუალოდ გადავიდეთ საქმეზე და ე.წ. თაიმლაინზე.

ფაქტი იყო ასეთი: მოვდიოდი ჩემს კვადრატში სახლისკენ, შემოვუხვიე წინასწარგანზრახული მიმართულებით ჩემსავე სადარბაზოში, გამოვიძახე ლიფტი, მოვიმარჯვე ერთადერთი ხუთთეთრიანი რომელიც მქონდა, მოვიხსენი ყურიდან ერთი ნაუშნიკი, რომ გამეგო, მოდიოდა თუ არა ლიფტი და დავიწყე გასაღების ძებნა ჩანთაში. ამ დროს ჩემი კვადრატის მიმართულებით, ასევე წინასწარ განზრახულად შემოუხვია უცნობმა სილუეტმა, რომელმაც არც აცია და არც აცხელა, პირდაპირ საკოცნელად გამოიწია. (სხვათაშორის ისეთი მარტივი წინადადება, როგორიც არის „საკოცნელად გამოიწია“ ჩვენებაში იწერება შემდეგნაირად – „მან გამოიშვირა თავისი ტუჩები, გამოშვერილტუჩებიანი სახე მოუახლოვა ჩემს სახეს და უნდოდა მისი გამოშვერილი ტუჩები – ჩემს ტუჩებზე მოედო.“ ვიცი რომ ხოხავთ, მეც ვხოხავდი ჩემი ჩვენება რომ წავიკითხე). აღნიშნულ ვითარებაში მე გამოვხატე უკიდურესი შეშფოთება, და ხელი ვკარი  უცნობ ობიექტს, რომელიც მყისიერად დავაფიქსირე, რომ იყო მთვრალი, ვინაიდან ალკოჰოლის სურნელი მკაფიოდ შევიგრძენი მისი გამოშვერილი ტუჩებიდან.

მოკლედ ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ეს ტიპი ლიფტში შემომყვა, სადაც მე მთელი ძალით ვაკავებდი ორივე ხელით და უკიდურესად მაღალ ხმაზედ (სხვათაშორის არ ვიცოდი თუ ამხელა ხმა მომეპოვებოდა) მოვუწოდებდი სასწრაფოდ დაეტოვებინა ლიფტი, კერძოდ კი, მე მას მივმართავდი სიტყვებით „გაეთრიე ახლავე, გა-ეთ-რი-ე! ახ-ლავე!“ და ასე დაუსრულებლად, სანამ მან არ სცადა ლიფტის კარის გაღება და გარეთ „გათრევა“. ამ დროს მე ოდნავ დავუწიე ჩემს კოლორატურულ სოპრანოში ასულ ხმის რეგისტრს და სოპრანომდე ჩამოვედი, 5 თეთრიანმომარჯვებული ვიდექი რა, ზუსტად იმ ადგილას, სადაც არის ლიფტის ღილაკები და ხურდის ჩასაგდები აპარატი, ველოდებოდი ხელსაყრელ მომენტს, როდის გაეთრეოდა მთვრალი ახურუშებული ობიექტი ჩემი კვადრატიდან, რომ მყისვე ჩამეგდო ხურდა და ავსულიყავი სახლში.

თუმცა ეს აღმოჩნდა ფანდი, ჩემს დასაბნევად და გასაჩუმებლად, რაზეც მინდა გითხრათ, რომ არ წამოვეგე და უცნობი მოძალადე ჩემკენ კვლავ გამოიწია თუ არა, მე წარმატებით ვთხლიშე მას ჩემი სამასტონიანი გასაღებების აცმა და კვლავ შესაშურად მაღალი ტემბრით დავიპყარი მიმდებარე ტერიტორია. (ტერმინოლოგია სამწუხაროდ ერთფეროვანი და იგივე: გა-ეთ-რი-ე!) თხლეშვის მომენტში ის ოდნავ დაიბნა, რა დროსაც მე ვიხელთე დრო, და ჩავსტყორცნე ჩემი ხუთთეთრიანი და დავაჭირე მერვე სართულს. აქ მოხდა იმ ათი შემთხვევიდან ერთი, როცა ლიფტი ხურდას არ ყლაპავს, და იგი დაიძრა. რა დროსაც ჩემი თანამგზავრი გაცოფდა, და შემომახია ჩემი მაისური, რაზეც უკვე მე გავცოფდი და ადგილზე მიმასიკვდილებელი მზერა ვესროლე, მაისურისგან დარჩენილი ნაწილები ტანზე გავისწორე, და საკმაოდ უშვერი სიტყვებით მივმართე. ჩემკენ გამოწევის ყველა მცდელობა მისი კედელზე მინარცხებით წარმატებით დავასრულე, ამასობაში მერვე სართულზეც ავედით, კარი გაიღო თუ არა, ფილტვებში დარჩენილი ჰაერით ჩემი ძმის სახელი, საბა ვიყვირე. (კიდევ კარგი რამე ისეთი სახელი არ ჰქვია, რომლის ყვირილიც გამიჭირდებოდა. მაგ: ჯარჯი!) ორივე ხელებით გამოვაგდე მოძალადე ჩემი კუთვნილი კვადრატიდან, მივაჭირე ზარს ხელი (დაბნეულობის პირველი ნიშანი აქ გამოვავლინე, იმიტომ რომ კარის გასაღები მთელი ეს დრო ხელში მეჭირა), რა დროსაც ის მაშინვე გაიქცა კიბეებით, თუმცა მოვასწარი მისთვის მეცნობებინა, დედამისზე განხორციელებული მოსალოდნელი სქესობრივი აქტის შესახებ, ვინაიდან მე მისი სახე კარგად დავიმახსოვრე.

დანარჩენი მოქმედებების თანმიმდევრობა: ტირილი, ჩემ მიერ ჩემების დაწყნარება, მესიჯი კონკრეტულ ადამიანს, ტირილი, სხეულზე ნაკაწრებისა და გაწყვეტილი ყელსაბამის აღმოჩენა, სტატუსი ფეისბუქზე, ტირილი, მამაჩემის და ჩემი ძმის ქვემოთ არ ჩაშვების მცდელობა, ტირილი, კომენტარების წერა ფეისბუქზე, ჩემი მშობლებისთვის იმის თქმა, რომ პატრულის გამოძახებას ვაპირებ, პატრულის გამოძახება, მშვიდი სახით ყველაფრის მოყოლა, და რამაც ყველაზე ძალიან გამაოცა – თურმე მახსოვდა მოძალადის ყველა მნიშვნელოვანი ფიზიკური დეტალი.

• -         მაისურის ტიპი და ფერი
• -         მოძალადის სიმაღლე და თმის ფერი
• -         მისი ოდნავი წვერი
• -         მისი ყელსაბამი
• -         რა ეხატა მაისურს ზურგზე
• -         მოძალადის აღნაგობა

მონაცემები პატრულის ყველა ეკიპაჟს გადაეცა, ზუსტად 58 წუთში კი, ჩემი მითითებული აღწერილობის ტიპი დააკავეს.

შემდეგი ქმედებების თანმიმდევრობა: ჩემი მკაცრი გადაწყვეტილებით – ჩემი აფუცხუნებული მშობლებისა და ჩემი ძმის სახლში დატოვება და ჩემი განყოფილებაში წაყვანა, დაკითხვა, ჩვენების დაწერა (დაწყებული იქიდან, რომ მოვდიოდი ანინას დაბადების დღიდან და რამდენად შევუთანხმდი რა მარკის ტაქსს, რომ სახლამდე გამომიყვანდა – დამთავრებული პატრულში ზარამდე) მერე ლოდინი, მერე დაკითხვა, დილით სახლში მოსვლა და ჩემი მაისურის და ყელსაბამის „ამოღება“, ხოლო აიპოდის უბრალოდ დათვალიერება (არ „ამოვაღებინე“, ხომ მოვკვდებოდი.. ისე თქვენ თუ იცოდით, რომ აიპოდს ოფიციალურ ოქმში „მუსიკალური მაგნიტოფონი“ ჰქვია? აი ახლა უკვე იცით) მერე ლოდინი, პერიოდულად მესიჯობა, პერიოდულად ტირილი, რომ მარტო ვარ იქ, მერე დაკითხვა, მერე კრიმინალისტები, რომელთაც დამაგლიჯეს ფრჩხილები და გადამიღეს ოთხი ფოტო, აი ისეთი კედელთან, ერთი ანფასში, ორი პროფილში და ერთიც ტატუს. ოღონდ ისინი რომ იჯღანებიან ხოლმე ფილმებში, და ენას რომ ყოფენ და შუათითს რომ აჩვენებნ ხოლმე, ტყუილია, არ დაიჯეროთ. მე არ მაქნევინეს.. მერე იყო ამოცნობის პროცედურა.. ოო. აქ უნდა გავჩერდე.

ამოცნობის პროცედურა, ზუსტად ისეთია, როგორიც ფილმებში გინახავთ, შენ ხედავ – ისინი ვერა. სამნი არიან, ერთნაირად აცვიათ, ერთმანეთს გვანან, სიმაღლით, გარეგნობით.. მაგრამ მხოლოდ ერთს აქვს ის ცინიკური გამომეტყველება, რომელსაც „ჩემს ***ს მიცნობ, და თუ მიცნობ მაინც ***ზე მკიდია“ აწერია. ჰოდა ეგ არის. ისედაც ეგ იყო, ორ წუთზე მეტი სახეში ვუყურებდი ტიპს, თავზე დავჩხაოდი და დავინახე თუ არა ეგრევე ვიცანი, თუმცა დრო ვიხელთე და სხვებიც გადავათვალიერე, მაინტერესებდა გამომძიებლებმა როგორ იჩალიჩეს კიდევ ორი ასეთის პოვნა. მოკლედ ამოცნობის პროცედურა fun იყო მეთქი ვერ ვიტყვი, გული ძალიან მიცემდა, და ზუსტად და გამოზომილად ვპასუხობდი გამომძიებლის კითხვებს:

დიალოგი #2

გამ. – სალომე, შენ განაცხადე რომ დღეს თავს დაგესხნენ, შეგიძლია გვითხრა თუ აქ არის ის, ვინც გგონია რომ თავს დაგესხა?

მე – კი, აქ არის.

გამ. – შეგიძლია ამოიცნო, რომელია?

მე – კი. შუაში.

გამ. – და როგორ ამოიცანი?

მე – საკმაოდ დიდი ხანი გავატარე ამ ადამიანთან ერთად განათებულ ლიფტში, რომ სახეზე არ დამვიწყებოდა.

გამ. – დარწმუნებული ხარ?

მე – ასი პროცენტით.

მერე სასამართლო ექსპერტიზაზე წავედით, ნაკაწრები შემითვალიერეს, მერე ამოცნობის შემდგომი დაკითხვა მქონდა, და საბოლოოდ ოფიციალურად დავადასტურე, რომ ვითხოვ ეჭვმიტანილის ბრალეულობის დამტკიცებას და მისთვის კანონით გათვალისწინებული შესაბამისი ზომების გატარებას, რაც ითვალისწინებს 137-მუხლის პირველ ნაწილს, ძალადობრივი გზით სქესობრივი კავშირის დამყარების მცდელობას, ანუ 4-დან 6 წლამდე თავისუფლების აღკვეთას. + აღმოჩნდა, რომ ეჭვმიტანილი ამჟამად 5 წლიანი პირობითი სასჯელის მეორე წელიწადს იხდის, რაც კიდევ უფრო უმძიმებს მას გარემოებას.

ბოლოსიტყვა:

როგორი საწყალიც არ უნდა იყოს ის ტიპი სინამდვილეში და მე “ციხეში გაშვებით ცხოვრებას ვუნგრევდე” ყოველთვის გამახსენდება, ტვინში მექნება და არასდროს დამავიწყდება – ჩემი არაადამიანური კივილის ხმა ლიფტში, და ასევე ჩემს უფროსს რომ მივწერე, ხვალ შეიძლება ცოტა დამაგვიანდეს სამსახურში, ამიტომ და ამიტომ მეთქი, პასუხად მისი მესიჯი დილის ხუთ საათზე „Do you want me to come?”..

განსაკუთრებული აღნიშვნა – მე არ ვყვიროდი შიშისგან, მე ვყვიროდი სიბრაზისგან. და ვთვლი რომ ეს მიდგომა იყო მთავარი. მოძალადე ჩემგან შიშს ელოდებოდა და არა სიბრაზეს. მე კიდევ გაცოფებულ-გაცეცხლებული გავეჩითე და დაიბნა.

განსაკუთრებული მადლობა: ქეით ალუკარდს, რომლის „სხვათაშორის“ ნაბოძები ხუთთეთრიანით ავედი სახლში!

პ.ს. რა თქმა უნდა აქ ყველა დეტალი არ არის, გამოძიების ინტერესებიდან გამომდინარე, მაგრამ იმედი მაქვს, რაღაცებში ამომწურავი ვიყავი. ველი კითხვებს და შექებებს კომენტარებში!

ბოლოს, ჩემი ფეისბუქ ფრენდის მიერ გაკეთებული კომიქსი <3